Θα ήθελα να κάνω έναν παραλληλισμό κινηματογράφου και λογοτεχνίας. Γιατί; Γιατί στη στάση των νέων κυρίως ανθρώπων και στις επιλογές-τους ως προς το ποιες ταινίες θα δουν, αντικατοπτρίζεται και η αναγνωστική συμπεριφορά-τους, όταν θελήσουν να διαβάσουν ένα βιβλίο. Κι από τη σύγκριση αυτή ίσως καταλάβουμε αν μπορεί κανείς να περάσει από το μπεστ-σέλερ στο ποιοτικό βιβλίο. Ο κινηματογράφος
ως λαϊκό καταναλωτικό προϊόν
και η λογοτεχνία
ως ανάγνωση στα μέτρα-μας
Η έξοδος για κινηματογράφο είναι περασμένη πλέον στο νεανικό ασυνείδητο ως βόλτα, ως διέξοδος χαλάρωσης και λιγότερο, αλλά όχι σπάνια, ως τρόπος ψυχαγωγίας και όχι μόνο διασκέδασης. Σε μια Ελλάδα που βουλιάζει οικονομικά και δη πολιτισμικά, η τηλεόραση παίζει συχνά τον ρόλο εκτονωτή, και γι’ αυτό πολλάκις επιζητείται σ’ αυτήν κάτι αστείο, χαλαρό, ανώδυνο, ενώ και ο κινηματογράφος προσελκύει (πάντα το έκανε) πολλούς που θέλουν απλώς να διασκεδάσουν.
Και ενώ οι επείσακτες ταινίες καλύπτουν μια ευρεία γκάμα, από το φτηνό θρίλερ μέχρι το ψαγμένο κοινωνικό φιλμ κι από τη γοργή περιπέτεια μέχρι την αρτιστίκ ταινία για σινεφίλ, από το καλό πολιτικό έργο μέχρι την ελαφρά κομεντί, οι ελληνικές παραγωγές “προσπαθούν” (και το πετυχαίνουν) να στοιχηθούν με την κρίση και να βυθίσουν ακόμα περισσότερο τον θεατή στο μαξιλαράκι της υποκουλτούρας και να μην τον ξυπνήσουν ποτέ.
