Στο τέλος του 2009, το Δημόσιο Χρέος ανερχόταν σε 299,68 δισ. ευρώ ή 129,7% του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, δηλαδή η αξία του συνόλου των αγαθών και των υπηρεσιών που παράγονται στη χώρα σ’ ένα χρόνο).
Στο τέλος του 2012, ύστερα από τρία χρόνια και αφού μεσολάβησαν δύο Δανειακές Συμβάσεις και δύο Μνημόνια, αφού έγιναν απανωτές μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, αφού επιβλήθηκαν αυξήσεις στο φόρο εισοδήματος και δύο αυξήσεις στο ΦΠΑ, αφού επιβλήθησαν χαράτσια στα ακίνητα, αφού αυξήθηκαν οι ειδικοί φόροι στα καύσιμα, τον καπνό και τα ποτά, αφού πάνω από 1.400.000 εργαζόμενοι έμειναν χωρίς δουλειά και αφού έγινε το κούρεμα (haircut) των ομολόγων, που υποτίθεται ότι μείωσε το χρέος πάνω από 100 δις, το Δημόσιο Χρέος έφτασε στα 303,9 δια ή στο 156% του ΑΕΠ. Τον Ιούνιο του 2013 (τελευταία στοιχεία), το χρέος αυξήθηκε περαιτέρω στα 321,6 δισ ή στο 175% του ΑΕΠ. Η μεγαλύτερη, σε σχέση με τους απόλυτους αριθμούς, αύξηση του ποσοστού του χρέους ως προς το ΑΕΠ οφείλεται στο γεγονός ότι μόνο στην τριετία 2010-2012 το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 18,4%.
«Αρκούν αυτοί οι λίγοι αριθμοί για να αποδειχθεί πόσο σοβαρό ήταν το σχέδιο που επεξεργάστηκαν για τη “σωτηρία” της Ελλάδας τα αδαή και φαιδρά σικάγο μπόις (από τη Σχολή του Σικάγου του Μίλτον Φρίντμαν) της Τριαρχίας, καθώς και τα εγχώρια ντιλίβερι μπόις. Το τραγικό όμως για τη χώρα μας δεν είναι η γελοιότητα των Troika forecasts (προβλέψεων της Τρόικας), αλλά η αλλαγή της υφής και της δομής του Δημόσιου Χρέους.
