Το θέμα της χώρας (έως και σήμερα) είναι ο δανεισμός. Πρώτη και κρίσιμη ερώτηση: Γιατί η χώρα πρέπει να δανείζεται; Μπορεί, εκ πρώτης όψεως, η ερώτηση να μοιάζει αφελής, ας μην βιαστούμε όμως να απαντήσουμε με τα δεδομένα που μας έχουν πλασάρει εδώ και δεκαετίες. Ο δανεισμός της χώρας από πηγές του εξωτερικού είναι ένα «φαινόμενο» που ισχύει εξ ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους, χωρίς ποτέ κανένας πολιτικός να μας διευκρινίζει τους πραγματικούς λόγους. Ο λόγος που πάντα δινόταν στους πολίτες είναι ότι το κράτος είναι φτωχό και δεν τα βγάζει πέρα.
Οι πολιτικοί όμως απέφευγαν να μας διαφωτίσουν για το ποιο σημαντικό ερώτημα: Πού ακριβώς κατανέμονταν τα χρήματα των εκάστοτε δανείων, που ασυστόλως έπαιρνε το Ελληνικό Κράτος με την δικαιολογία της μελλοντικής ανάπτυξης (που ποτέ δεν συνέβαινε); Η απάντηση είναι το στοιχείο-κλειδί για τον αληθινό λόγο του δανεισμού: Επειδή το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων από τα δάνεια κατέληγαν στα χέρια ανθρώπων, που ουδεμία σχέση είχαν με την ανάπτυξη της χώρας και οι οποίοι παράλληλα γινόντουσαν «υπάλληλοι» άλλων συμφερόντων. Οι πολίτες όμως, συνολικά, καλούνταν υποχρεωτικά μέσω της φορολογίας να αποπληρώσουν ολόκληρο το δάνειο. Ας συνειδητοποιήσουμε όλοι μας την αλήθεια αυτού του γεγονότος και ας πάμε στο επόμενο ερώτημα.
Γιατί η Ελλάδα δεν παράγει πλέον τίποτα; Επειδή, με την είσοδό της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η χώρα υπέγραψε ότι θα εναρμονιστεί με την Κοινή Αγροτική Πολιτική. Και αυτό, πολύ απλά, ήταν η ταφόπλακα της πρωτογενούς παραγωγής. Αναλογιστείτε τη μία από τις πολλές περιπτώσεις όπου ολόκληρες καλλιέργειες σταμάτησαν να υπάρχουν λόγω της ΚΑΠ: π.χ. από την καλλιέργεια του καπνού ζούσαν χιλιάδες ελληνικές οικογένειες, ενώ ήμασταν η δεύτερη χώρα παγκοσμίως σε εξαγωγή καπνού.
Τίποτα από τα δύο τελευταία δεν ισχύει πλέον, και όχι μόνο όσον αφορά στην παραγωγή καπνού. Θα μου πείτε, ότι οι Έλληνες αγρότες θα μπορούσαν να αλλάξουν καλλιέργειες, να εκσυγχρονίσουν την παραγωγή τους, να αποκτήσουν διορατικότητα για το μέλλον. Δυστυχώς, αυτό δεν συνέβη. Μαζί με την ΚΑΠ, ήρθαν και οι επιδοτήσεις. Και μαζί με τις επιδοτήσεις ήρθε και η παρακμή της ελληνικής υπαίθρου. Οι συνειδήσεις εξαγοράστηκαν, οι αγρότες πήραν τα λεφτά και ουδόλως αναρωτήθηκαν γιατί τους τα έδιναν στην πραγματικότητα.
Και εδώ οφείλουμε να συνδέσουμε το πρώτο και δεύτερο ερώτημα. Από τη μια μεριά, έχουμε τους πολίτες που έχουν διαφθαρεί από και για ποικίλους λόγους και το Κράτος να ενισχύει με κάθε τρόπο αυτήν την συμπεριφορά και από την άλλη, έχουμε συνεχείς δανεισμούς, όπου στην πλειονότητά τους, τα χρήματα από τα δάνεια αυτά καταλήγουν πάντα σε τρίτα χέρια.
Ρωτάω, λοιπόν, μήπως ο μόνος λόγος που Κράτος και Κοινωνία φτάσανε σε τέτοιες συνθήκες διαφθοράς είναι ώστε κανείς πότε να μην ασχοληθεί με το πού πάνε πραγματικά τα λεφτά των δανείων; Θυμηθείτε το πρώτο δάνειο που πήρε η Ελλάδα το 1821. Πόσες χιλιάδες αγγλικές λίρες ήρθαν τελικά στην Ελλάδα; Πού πήγαν τα χρήματα; Ποιο είναι, όμως, το συνολικό χρέος που πλήρωσε όλος ο Ελληνικός λαός; Σκεφτείτε, το συγκεκριμένο δάνειο το εξοφλήσαμε μόλις πριν από 2-3 μήνες. Σκεφτείτε, πόσα δάνεια έχουμε πάρει συνολικά. Σκεφτείτε, πόσα χρήματα μπορεί και να έφτασαν τελικά στο Ταμείο του Κράτους. Σκεφτείτε, πόσες βίλες και πισίνες και μετοχές έχουν αγοραστεί με αυτά τα χρήματα. Σκεφτείτε, πόσοι θα ήταν πρόθυμοι να πουλήσουν την ψυχή τους στο διάολο προκειμένου να βάλουν χέρι σε αυτά τα λεφτά.
Αλλά κυρίως σκεφτείτε, πόσοι από αυτούς τους, θα ήταν πρόθυμοι να υπογράψουν ένα δάνειο με οποιουσδήποτε όρους, από τη στιγμή που ξέρανε ότι θα μείνουν ατιμώρητοι, ενώ κάποιοι άλλοι θα το εξοφλούν χωρίς να ξέρουν καν ότι το πληρώνουν. Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει. Και η Δικαιοσύνη παραμένει τυφλή. Ποιος φτιάχνει τους Νόμους; Αυτός που τους καταπατεί. Κι όταν λέω «αυτός», θα ήταν καλό να διευκρινίσω: Θα μπορούσα να ονομάσω αυτούς τους ανθρώπους «πολιτικούς», αλλά νομίζω ότι η πιο σωστή λέξη είναι «μεσάζοντες».
Αλλά ας μην ξεφεύγουμε από το θέμα. Πώς θα μας εξαναγκάσουν να πληρώνουμε εσαεί για τα χρήματα που βρίσκονται σε καταθέσεις στην Ελβετία και στις νήσους Καϊμάν; Σημαντικά προϊόντα που σχετίζονται με βασικά είδη διατροφής, όπως η μαγιά και η ζάχαρη δεν παράγονται πλέον στην χώρα μας, αλλά εισάγονται από το εξωτερικό, ενώ η εγχώρια παραγωγή κρέατος και σιταριού δεν είναι αρκετή για να καλύψει τις ανάγκες μας.
Και ερωτώ: ποιοι επωφελούνται από τις συγκεκριμένες εισαγωγές; Ποιός υπέγραψε για παύση ή μείωση της παραγωγής τους εντός της χώρας; Και ποιος από τους πολίτες θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς αυτά τα προϊόντα αν για κάποιο λόγο σταματούσαν οι εισαγωγές; Σκεφτείτε αυτό: Ή πληρώνουμε το χρέος ή σταματάνε οι εισαγωγές και δεν έχουμε να φάμε. Ας δούμε ένα άλλο παράδειγμα: Αν αύριο, πούμε ότι δεν πληρώνουμε το χρέος, τότε δεν θα μπορούμε να εισάγουμε και πετρέλαιο. Αν δεν έχουμε πετρέλαιο, δεν κινούνται τα πλοία, και χωρίς πλοία παύει η σύνδεση των νησιών μας με την ηπειρωτική χώρα. Ποιος θα σώσει τα νησιά μας από τον λιμό; Για σκεφτείτε το..
Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι αν θα γυρίσουμε στην δραχμή, αν θα βγούμε από το ευρώ ή αν μας αγαπάνε οι Ευρωπαίοι και μας θέλουν στην παρέα τους. Το θέμα είναι ότι μας εκβιάζουν σε συνεργασία με τους εξαγορασμένους πολιτικούς μας (δλδ. τους μεσάζοντες), ώστε να πληρώσουμε για λεφτά που ποτέ δεν έφτασαν στην Ελλάδα και να συνεχίσουμε να εισάγουμε τα προϊόντα τους χρησιμοποιώντας τα λεφτά των δανείων. Η σημερινή κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες και οι επόμενες, είναι απλοί μεσάζοντες της αποικίας που λέγεται Ελλάδα. Η Ελλάδα πρόκειται για οικόπεδο φιλέτο και είναι πολλοί αυτοί που θα ήθελαν να το αγοράσουν κοψοχρονιά. Οι μεσάζοντες, λοιπόν, κάνουν καλά τη δουλειά τους. Προετοιμάζουν το εμπόρευμα για πούλημα.
Και ποτέ στην ιστορία δεν ρωτήθηκε το πρόβατο αν θέλει να το σφάξουνε ή όχι. Θα μας εξαθλιώσουν τόσο ώστε να μην μπορούμε πλέον να αντισταθούμε. Αλλά ακόμα κι αν μας έρθει καμιά αναλαμπή και αντιδράσουμε, θα παίξουν το χαρτί του εθνικού διχασμού, όπως ακριβώς έγινε και πριν από 70 χρόνια. Διαίρει και βασίλευε. Έφτασε, λοιπόν, σήμερα ο κόμπος στο χτένι. Ας καταλάβουμε όμως και το γιατί. Ίσως, τα δανεικά χρήματα δεν φτάνουν για όλους αυτούς που τα καρπώνονται. Μπορεί, όμως τελικά, και οι «έξω» να κουράστηκαν να χρησιμοποιούν στους μεσάζοντες (που δεν είναι πάντα υπάκουοι). Ή μπορεί, απλά, να μην χρειάζονται πλέον τους μεσάζοντες, αλλά να θέλουν να έχουν απευθείας το δικαίωμα διαχείρισης.
Κι εδώ μπαίνει στην σκηνή ο λαός. Ένας λαός, που σίγουρα δεν είναι άμοιρος ευθυνών, αλλά που έχει φάει το παραμύθι με το κουτάλι, ανίκανος να δει τη διαστρεβλωμένη πραγματικότητα που του σερβίρουν τα ΜΜΕ, και έτοιμος να δει τους εγχώριους πολιτικάντηδες ως τους υπαίτιους της επικείμενης καταστροφής. Και σε αυτούς θα δείξει το μένος του όταν έρθει η ώρα. Κι όταν καθαρίσει το τοπίο από τους «προδότες», θα μπορούμε μετά να υποδεχτούμε μετά βαΐων και κλάδων τους «σωτήρες» μας.
Σύντομος σύνδεσμος: http://wp.me/pPn6Y-beY
http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com
