Ίσως να μην το αντιλαμβανόμαστε αλλά ζούμε ιστορικές στιγμές, καθώς με τις σημερινές μας δράσεις, καθορίζουμε τις λιγοστές επιλογές που έχει η χώρα στις κρίσεις που αντιμετωπίζει.
Κρίσεις που λαμβάνουν χώρα σε ένα ταχύτητα μεταβαλλόμενο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, στο οποίο έχει επικρατήσει ένας άκρατος οικονομικός φιλελευθερισμός, όπου οι αγορές φαντάζουν ως οι νέοι δυνάστες, εφόσον όπως αποδεικνύεται όποιος αποκλίνει από τους κανόνες λειτουργίας της ελεύθερης αγοράς που έχει επιβάλει το σύστημα, απλά εκμηδενίζεται.
Η απληστία του κέρδους, οι άυλες αξίες του χρήματος, και το χρέος των κοινωνιών (και κρατών συνεπώς), αποτελούν τους πυλώνες του οικοδομήματος, οι οποίες ενισχύονται από τεχνικά καταναλωτικά πρότυπα που δημιουργούν οι μονοπωλιακού τύπου πολυεθνικές ανώνυμες» εταιρίες, συνεπικουρούμενες από τα πλήρως υποταγμένα στα συμφέροντα τους Μ.Μ.Ε .
Για να επιτευχθεί η άνευ όρων εξαγορά συνειδήσεων και η χειραγώγηση των ανθρώπινων παθών και συμπεριφορών, δεν χρησιμοποιείται φυσικά βία, αλλά εκλεπτυσμένες μέθοδοι διαφημίσεις και Marketing.
Στόχος η αύξηση της κατανάλωσης με την δημιουργία πλασματικών αναγκών, που υποβάλουν το ανθρώπινο ασυνείδητο σε έναν ανεξέλεγκτο βουλιμικό αγώνα απόκτησης όλο και περισσότερων αγαθών, με την ταυτόχρονη πάντα ανάγκη αίσθησης και συμμετοχής στον αστραφτερό κόσμο της γκλαμουρίας και της «showbiz»… !!
Η καθολική θέληση συμμετοχής στην ψευδαίσθηση ευημερισμού της «δυτικής κουλτούρας» αποτέλεσε τον μύθο της προόδου σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Πιστέψαμε ότι θα γινόμασταν ευτυχισμένοι μόνο με τη συσσώρευση υλικών αγαθών.
Η σημερινή κρίση όπως αποδεικνύεται, οφείλεται στην κακώς εννοούμενη δυτικοποίηση των κοινωνιών, η οποία δημιούργησε νησίδες πλούτου αλλά και τεράστιες ζώνες φτώχειας.
Και αυτό διότι η πολιτική έχει υποταχθεί και αυτή, άνευ όρων στις επιταγές της οικονομίας. Μία οικονομία η οποία δεν λειτουργεί πλέον για τον λαό, αλλά ο λαός για την οικονομία.!
Σε μία τέτοια εξίσωση τα κράτη φαίνονται ανήμπορα να αντιδράσουν στην κρίση χρέους, καθώς έχουν υποταχθεί πλήρως στα συμφέροντα των πολυεθνικών και στην εξυπηρέτηση του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Στο κυνήγι του κέρδους και της μείωσης του κόστους παραγωγής, οι πολυεθνικές μονοπωλιακές εταιρίες, μετέφεραν τις μονάδες παραγωγής σε υπό ανάπτυξη χώρες, ώστε να εξασφαλιστεί η μεγιστοποίηση του κέρδους με την ταυτόχρονη ελαχιστοποίηση του κόστους παραγωγής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η μεσαία τάξη στις ανεπτυγμένες χώρες να γίνεται σταδιακά νεόπτωχη, οι ανισότητες να αυξάνονται, και οι κοινωνικές κατακτήσεις να κινδυνεύουν να χαθούν μέσα στη δίνη της ύφεσης.
Η κρίση είναι πολυδιάστατη και προφανώς θα προκαλέσει ανατροπές. Ο πόνος όμως εξανθρωπίζει. Έστω και εξ ανάγκης όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται πως οφείλουμε να αναζητήσουμε νέους τρόπους διαχείρισης του παρόντος αλλά και του μέλλοντος μας, καθώς είναι φανερό πως ζούμε στην εποχή όπου όλα «τελειώνουν». Μία εποχή που κυριαρχεί η αβεβαιότητα, τόσο στα ανθρώπινα όσο και στα φυσικά συστήματα.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ο δούρειος ίππος της παγκοσμιοποίησης και του χρέους, βρήκε τον πιο αδύναμο οικονομικά πολιτικά και γεωπολιτικά κρίκο στην Ευρωπαϊκή ένωση, την Ελλάδα.
Μία χώρα που βρίσκεται σε οικονομικό αδιέξοδο λόγω του υπέρογκου χρέους της. Λόγω της εισόδου του Δ.Ν.Τ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η χώρα βρίσκεται σήμερα υπό ένα ιδιότυπο καθεστώς οικονομικοπολιτικής υποτέλειας, αλλά και υποθήκευσης της Εθνικής της κυριαρχίας.
Δια μέσω επιτακτικά σκληρών και εξαιρετικά επειγόντων διαρθρωτικών αλλαγών που επιβάλλονται στην Ελληνική κυβέρνηση, επιχειρείται η διάσωση ενός «αποτυχημένου κράτους» από την χρεοκοπία, καθώς οι δανειστές επιχειρούν να την κρατήσουν ζωντανή για να συνεχίσει η χώρα να δανείζεται πληρώνοντας τα ακριβά τοκοχρεολύσια.
Στην πραγματικότητα και μετά από ένα χρόνο μνημονίου, το μόνο που φαίνεται ότι επιτεύχθει είναι η μετάθεση του προβλήματος (του χρέους) στο μέλλον...
Ένα χρέος το οποίο όπως αποδυκνείται, αποτελεί το ευφυές σύγχρονο υποκατάστατο της αλυσίδας και του μαστιγίου στους «σκλάβους».
Η Καναδή δημοσιογράφος Naomi Klein στο βιβλίο της «Το Δόγμα του Σοκ», κάνει μία εκτεταμένη περιγραφή της εφαρμογής του χρέους και μεθόδων αντιμετώπισης του από την Σχολή του Σικάγου, και τον καθηγητή Milton Friedman.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει η Naomi Klein, το «δόγμα του σοκ» επιβάλλεται τόσο από δικτατορικά καθεστώτα όσο και από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, οι οποίες επιβάλλουν εξόχως νεοφιλελεύθερες πολιτικές που βασίζονται στο τρίπτυχο: «ιδιωτικοποιήσεις, κρατική απορρύθμιση/ελεύθερο εμπόριο και δραστικές περικοπές στις κρατικές δαπάνες».
Προϋπόθεση για να εφαρμοστεί το δόγμα αυτό, να επιβληθούν και να γίνουν αποδεκτά από τους πολίτες τα αντιλαϊκά μέτρα, είναι απαραίτητο να δημιουργηθούν τεχνίτες κρίσεις και να λειτουργούν οι πολίτες υπό το κράτος του πανικού και του φόβου. Στην περίπτωση των κρατών της Λατινικής Αμερικής, σύμφωνα με την Naomi Klein, «η σπείρα του χρέους» λειτούργησε σαν ένα γιγαντιαίο όπλο ηλεκτρικής εκκένωσης. Ο καθηγητής και ιθύνων νους της σχολής του Σικάγου, Milton Friedman πίστευε πως όταν ξεσπάσει μια οικονομική κρίση, αποτελεί ζήτημα καθοριστικής σημασίας η ακαριαία δράση. Εκτιμούσε ότι μια καινούργια κυβέρνηση έχει στη διάθεσή της έξι με εννέα μήνες για να επιβάλει μείζονες αλλαγές. Η συγγραφέας επισημαίνει ότι «η θεμελιώδης αρχή είναι απλή: οι χώρες σε κρίση (χρέους) χρειάζονται απεγνωσμένα μια επείγουσα βοήθεια... Όταν οι ιδιωτικοποιήσεις και οι πολιτικές του ελεύθερου εμπορίου προωθούνται από κοινού με τη χρηματοοικονομική διάσωση (δάνειο) σε ένα ολοκληρωμένο πακέτο, οι χώρες δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αποδεχτούν ολόκληρο το πακέτο».
Και καταλήγει: «η κρίση του χρέους, στην οποία βρέθηκαν χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής κατά τη δεκαετία του '80, τις ανάγκασε να υποκύψουν στον εκβιασμό «Θέλετε να σώσετε τη χώρα σας; Ξεπουλήστε την».
Τα ίδια μέτρα επιχειρούνται τώρα και στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ελλάδα.
Έως στιγμής η κυβέρνηση βρισκόμενη σε αδιέξοδο, ακολουθεί το δόγμα του σοκ σύμφωνα με τις επιταγές του Δ.Ν.Τ και της Τρόικας, ώστε οι σοκαρισμένοι πολίτες να δεχτούν μουδιασμένοι την οπισθοδρόμηση της χώρας, και την βίαιη μείωση του βιοτικού τους επιπέδου. Ήδη λόγω του χρέους και της δημοσιονομικής και οικονομικής εξαθλίωσης του λαού, έχουμε γίνει μάρτυρες απαξιωτικών δημοσιευμάτων και δηλώσεων για την χώρα και τους κατοίκους της, από τα διεθνή –και όχι μόνο-, μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Η οικονομική πτώχευση της χώρας, συνεπικουρούμενη από την κοινωνικοπολιτική κρίση και την βίαιη αποδόμηση του κοινωνικού ιστού, οδηγούν σε αδιέξοδο και οπισθοδρόμηση την χώρα, ενώ καταρρίπτονται ταυτόχρονα οι Εθνικοί μύθοι περί των προτερημάτων της φυλής... Και όμως η Κρίση της Ελλάδος είναι φανερό πως δεν είναι απλά μόνο οικονομική, αλλά αφορά όλους τους τομείς της κοινωνικής μας ζωής, καθώς βρίσκεται στον πυρήνα των αξιών μας.
(...)
nasiopoylos.blogspot.com